Kleine wereld

Hallo allemaal,

Toch maar even een blogje, ook al gebeurt er niet zoveel.
Ja aftellen! 
Nog maar 4 chemo's te gaan en dan kan ik dat hoofdstuk sluiten.
Gemakshalve "blokkeer" ik nog maar even de operatie en de bestralingsbehandelingen daarna.
Mijn lijf krijgt na de chemo's 4 weken vakantie(en ik mag mee 😉)om te herstellen.
Kijk, dát noem ik nou nog 'es een fijn vooruitzicht; licht aan het einde van de tunnel!
Die maand met wekelijks een chemo hou ik nog wel even vol.
Daarbij de ongemakken voor lief nemend (inmiddels blijk ik allergisch voor de taxol te zijn, dus aan het smeren met een hormoonhoudende zalf).
Gelukkig neemt de druk op mijn borst met bijbehorende benauwdheid wat af.
Nu maar hopen dat we er tijdens die "vakantie" een beetje op uit kunnen, misschien wel ergens een huisje huren of zo, gewoon even een andere omgeving!
Nu vul ik mijn dagen met wandelen (in de omgeving), fietsen (op de hometrainer) en lezen.
En daar heb je mijn wereldje wel mee samengevat.........maar dat ligt misschien wel meer aan de corona dan aan mijn kanker.
Met z'n allen hebben we zo'n behoefte aan écht sociaal contact, na het wandelen een terrasje pakken, een verjaardag vieren in elkaars fysieke nabijheid. Nou ja, vul zelf maar in.
Ondertussen probeer ik zoveel mogelijk de mooie dingen nog te zien, en die zijn er!
Vanmorgen wilde ik alle bloemen die ik tijdens mijn wandelingetjes tegenkom fotograferen, maar helaas werd ik overvallen door een regenbui.
Inmiddels schijnt de zon weer, dus ik ga straks gewoon nog een keer.

Hieronder plaats ik nog wat foto's van mijn leventje op dit moment;

                                                                     
                                       

        wandelen in de buurt

                                           Met Ton naar strand Castricum

Veel feestelijker werd het niet.................
Koningsdag 2020

Dit was het voor nu wel weer zo'n beetje voor deze keer. Ik hoop dat iedereen nog gezond en wel is.
Veel liefs Tan 

                                                                                                                

Aftellen, doorzetten en dankbaar!

Lieve volgers,

Aftellen, doorzetten en dankbaar........

Om met dat laatste te beginnen; Dankbaarheid 🙇
Zeker na 2 dagen opname in het ziekenhuis ( die door alle spanning en onzekerheid wel op 2 weken leken!), dankbaar om weer thuis te zijn.
In gedachten nog heel veel bij al die mensen die daar nog steeds liggen, vooral die afzondering is funest voor je geestelijke gesteldheid.
Dan heb ik niet te klagen met maar 2 dagen..........
Maar goed, dankbaar;
Voor de frisse lucht die ik weer kan inademen
Voor de zon die schijnt (ook al zit ik onder de uitslag, een zonnetje aan de hemel stemt altijd vrolijk)
Voor het in bezit zijn van een huis met een tuin
Voor de mensen die maar kaartjes blijven sturen (het is écht waar die slogan "een kleine moeite, een groot plezier")
Voor het feit dat iemand je een tas boeken leent (ik ben nog steeds geen Ebook lezer en de bibliotheek is dicht)
Voor iemand die na een fietstochtje spontaan een bosje hyacinten komt brengen.

 Voor het herstellend vermogen van lichaam én geest; ik kan weer een eindje wandelen en na een enorme huilbui toen ik het ziekenhuis verliet (opgebouwde spanning die eruit kwam?!?) zijn de tranen ook weer opgedroogd.

Dankbaarheid voor, voor voor voor, verzin het maar;
Voor het leven zelf, ik voel weer de energie om dóór te gaan, niet opgeven, maar;

Doorzetten 💪
Vanmorgen een telefonisch consult met mijn oncoloog gehad.
Ik mocht vorige week dan wel het ziekenhuis verlaten nadat bleek dat ik geen corona en geen longembolie had. Echter, mijn bloedwaardes mbt mijn hart en mijn benauwheidsklachten waren er nog wel. Die bloedwaardes waren al wel iets aan het dalen....
Wat ze in het bloed checken zijn zogenaamde troponines, deze kunnen duiden op een hartinfarct. Je snapt nu mijn ongerustheid?
Deze verhoogde waardes kunnen ofwel door de chemo komen, of er is wel sprake van een hartkwaal. Dat laatste geloof ik niet zo, want in mijn familie hebben ze allemaal een ijzersterk hart en daarbij, ik had toch een aardige conditie voordat dit hele circus begon. Voor de zekerheid moet ik tzt nog wel voor controle langs de cardioloog. Prima!
De oncoloog en ik houden het dus voorlopig maar op een bijwerking van de chemo, en dan met name die ene die ik al niet vertrouwde en waar ik iedere keer zo beroerd van werd.
Juist, die carboplatin. Als ik die binnen had, was ik volledig door mijn energie heen, lusteloos en als klap op de vuurpijl, zo depressief als wat.
Dus, na dit twee keer te hebben ondergaan, skippen we die 2 laatste carboplatins en gaan we alleen door met de taxol. Hierdoor hoop ik echt dat de klachten afnemen en nóg belangrijker, dat die hart bloedwaardes nog verder naar beneden gaan!!!!!
Dat het toch niet zo zou zijn van "Nou mevrouwtje, u bent mooi genezen van de kanker, maar u bent nu wel hartpatiënt". Nou mooi niet!!!!!
Wat me brengt bij;

Aftellen 7,6,5,4,3,2,1 en 0🙌
Nog 7 Taxol chemo's te gaan en dat zie ik best rooskleurig in. Tot nu toe heb ik daarvan weinig of niet noemenswaardige bijwerkingen van gehad.
Tintelende handen en voeten is vervelend, maar wordt niet erger. De zon allergie is er nou eenmaal, maar beperkt zich tot m'n gezicht. Overigens, niets helpt.......factor 50, in de schaduw blijven, boerka-pet. Zodra ik buiten ben geweest is m'n gezicht net een gloeiende aardbei. Zal de UVstraling wel zijn ofzo.
Nou ja , nog 7 weken.
Waar ik eerlijk gezegd niet op kan wachten is mijn smaakbeleving terug!
Nu brandt het meeste in mijn mond.

Maar waar ik, nee wij allemaal, het meest naar uitkijken;
het elkaar weer mogen zien!!!

Heel veel liefs Tan😘

                     

Weer thuis

Hallo allemaal,

Niet alleen slecht nieuws, maar ook goed nieuws delen😊

Even heel kort; mocht zojuist naar huis !!!!!!!

Wat hebben we kunnen afvinken, in de zin van "Dit heb je niet".

Ik heb geen longembolie en géén corona!

Maar na weer een lange dag van wachten soort van uitslag van de cardioloog. Er was 's middags een echo gemaakt en voor de verandering weer es bloed afgenomen.

De beste man of vrouw niet zelf gezien of gesproken (Corona drukte denk ik dan maar), maar de verpleegkundige kwam vertellen dat ik naar huis mocht. Over de uitslag kon ze niet veel meer vertellen dan dat er bepaalde waardes niet in orde waren.

Ik was allang blij weer naar huis te kunnen, hoor volgende week bij de oncoloog wel exact over de hoe en de wat.

Al is het redelijk frustrerend 2 dagen in het ziekenhuis te liggen wachten op uitslagen die je vervolgens niks wijzer maken.

Maar niks ernstigs denk ik dan maar😉 

Nu ga ik bijkomen van alle opgebouwde spanning en emoties....

Liefs Tan 

Rarara waar ben ik?🙈

De afgelopen week was, op zn zachts gezegd, niet leuk!!!!!

Of bijwerking chemo óf van de medicijnen, maar ik was zo depressief als een deur!

Daarnaast dezelfde lamlendige bijwerkingsklachten.

Maar hoe fijn, én chemo spook eigen ook, na 6 à 7 dagen krabbel je overeind en is het tijd voor de volgende.

Nou had ik van de afgelopen kuur ook benauwdheid klachten en ik het boekje stond dat vooral te melden..... Check, gedaan vanochtend!

Afijn, 12 uur later zit ik nog in het ziekenhuis.  Door corona in beperkte isolatie en talloze onderzoeken verder.

Bloedwaarden wezen nl uit dat er iets loos zou kunnen zijn met mn longen of hart.

Na scan kunnen longen en longembolie afgevinkt worden. Ik dacht naar huis te kunnen, want hartfilmpje van vanochtend was goed. Maar binnen 3 uur waren de waardes mbt het hart toch weer iets gestegen, dus vandaar dat ik hier nu nog steeds ben. In afwachting van een cardioloog en een echo. Moet eerlijk zeggen, ben bang. Voor hetzelfde geld komt de benauwdheid door de chemo, maar die bloedwaarden..... 

Dus maar weer met frisse tegenzin aan ;

 En ik hoop zo enorm dat ik vanavond nog naar huis mag🙏🙏🙏🙏

Blijft onvoorspelbaar die $$@/%*.

Mooi weer en meer.......

Hallo allemaal!

Laat ik beginnen met dat ik hoop dat iedereen nog in goede gezondheid is!
Dat we allemaal zorgen dat we door de (afstand) regels in acht te houden, de corona kunnen bedwingen. En dit weekend niet massaal het strand, de bossen of de meubelboulevard bezoeken......amen! Ik heb gezegd 🙏
Helaas, deze week van een oud collega gehoord dat zij ook door kanker is getroffen. Totaal andere variant, maar dat maakt niet uit. De onzekerheid, de machteloosheid, het afwachten, wat gaat het behandelplan worden????
Ik noem je naam hier niet, maar leef met jou en je gezin mee! 
Zelf afgelopen woensdag weer de dubbele kuur gekregen. Ik ga mezelf deze week goed monitoren, want die depressiviteit wil ik niet meer terug.
In de medicatie rol zit nl. dexamethason en die kan de boosdoener zijn (terwijl die bedoelt is om je lichaam wat "pep" te geven en dat doet 'ie ook hoor!).
Voor de komende dagen heb ik er nog 2 per dag te gaan, mijn tactiek is nu om ze over 3 dagen af te bouwen. vandaag 1 hele, morgen en overmorgen een halve. Fingers crossed.
Toen ik woensdag voor mijn kuur op de afdeling kwam, schoot de verpleegkundige direct op me af...."vrouw, wat is er met jouw gezicht aan de hand" (zo lekker op z'n west- fries).

Ik zat inderdaad onder de rode uitslag, dik, rood en opgezet.
"Wist je dan niet dat je tijdens en tot zo'n 6 á 8 weken daarna, niet in de zon mag?"
Nope, die wijsheid was mij niet ter ore gekomen, misschien had ik het ergens kunnen lezen, maar dat is me dan in de brij van alle informatiefolders ontgaan.
Kortom, het is mooi weer en ik had al uitgebreid in de tuin van het zonnetje genoten.Voorlopig verleden tijd.Nu alleen nog maar gewapend met factor 50, zonnebril, en pet met klep naar buiten.
Merk dat het iets beter wordt, maar weg is het nog niet. Straks maar 'es wat creatiefs verzinnen, ik zat al te denken om een stuk vitrage aan m'n zonnepetje te maken 😂. Dat wordt géén foto!
Kreeg nog wel een proefpakketje mee van ROC smeerseltjes, fijn spul! Nu op zoek op internet naar de grotere verpakkingen.
Merk dat ik na deze dubbele kuur, weer meer last heb van de bijwerkingen. Ik was net lekker opgekrabbeld na 2x alleen de Taxol.
Nu weer weinig energie, moe, toch af en toe weer een traantje dat er zomaar uitvalt en druk op m'n borst.
Don't worry over dat laatste, ik hoef echt niet een duimen draaiende cardioloog te bezoeken, het staat gewoon in het rijtje van de bijwerkingen. Het wordt niet erger, maar ook niet minder. Ben nu gewoon ff een anderhalve week iets minder fit.
Probeer wel m'n routines erin te houden. Heb al wel het e.e.a. op Facebook geplaatst, maar lang niet al mijn volgers kunnen dat zien.
Heb nl. inmiddels een hometrainer gehuurd en fiets daar dagelijks op.

Probeer ook de fysio oefeningen te doen, maar die lukken nu net na de kuur niet echt meer. Volgende week maar weer proberen.
De wandelingetjes vinden ook nog dagelijks plaats, ja zoveel mogelijk in de schaduw én voorzien van beschermmiddelen.
Gisteren toch per ongeluk weer te ver gelopen, wilde zo graag de plaatselijk tulpenkweker steunen, maar dat rondje kwam toch op 5 km.











Volledig gevloerd thuis. Gelukkig kwam Ton toen ook net aan, dus die ging de boodschappen doen. Terwijl hij dat deed, kwam bij mij op onverklaarbare wijze ook de misselijkheid me weer eens bezoeken, grrrrrrrr!
Gelukkig zakte het na het eten weer iets af.
Ach ja, we komen er wel.
Goed nieuws; zit op de helft van alle chemokuren!!!! Nog "maar" 8 te gaan.
Wel mijn HB gehalte in de gaten laten houden, die is na de vorige bloedtransfusie al weer aardig gedaald. Zit nu op 6.1 en hij mag niet onder de 6 volgens de verpleging. Nou ja, w'll see, ik wordt in ieder geval goed verzorgd door alle lieverds daar!
Nou, dit was het voorlopig wel weer. Nogmaals, ik hoop dat jullie het allemaal goed maken, ik mis de sociale contacten enorm (dus reageer vooral op m'n blog 😉) maar daar zullen meer mensen last van hebben. Volhouden, des te eerder is het voorbij.
Ik ga vanmiddag 'es kijken of ik de energie kan opbrengen om de tuin van voorjaarsplantjes te voorzien.
Dag allemaal, liefs Tan 💋

PS. ik zei nog; geen foto van m'n boerka-pet, maar vond het zelf toch wel grappig, dussssss

creatief met een was zakje 🙈😀

Eenzaam, maar niet alleen

Hallo allemaal,

Tijdje stil geweest op m'n blog.
Niet stil in mijn hoofd, integendeel.....
Maar daar hebben we denk ik, gezien de corona crisis, allemaal wel een beetje last van.
De wereld om ons heen is zo veranderd, iedereen is zoekende hoe invulling te geven aan dit nieuwe bestaan.
En vandaar ook mijn titel "Eenzaam, maar niet alleen".
Op de één of andere manier voelt het voor mij als "kankerpatient" minder eenzaam.
Er zijn nu zo ontzettend veel mensen in hetzelfde schuitje; verstoken van sociale contacten, je familie alleen nog maar via een video verbinding zien, geen leuke activiteiten meer, vakanties die niet doorgaan etc. etc.
Het voelt voor mij een beetje als gedeelde smart is halve smart.
OK, ik ben er ziek bij, maar dat kan ik begrijpen, proberen althans.
En dan denk ik aan (demente) ouderen, mensen in instellingen.......deze situatie is dan toch bijna niet uit te leggen...... 
Gelukkig zijn er hartverwarmende acties, maar moeilijk blijft het.
Maar om op mezelf en het verloop van mijn kankerreis terug te komen, daar is dit blog tenslotte voor, ik heb eindelijk het gevoel dat ik weer een beetje begin te "landen".
De ergste AC kuren zijn achter de rug, inclusief de hobbels die me in het ziekenhuis deden belanden.
Zoals jullie weten, krijg ik nu 4 chemo kuren van steeds 3 behandelingen.
De eerste daarvan is een combi van Carboplatin en Taxol (inclusief medicijnen tegen de bijwerkingen) en de andere twee bestaan alleen uit Taxol (geen medicijnen nodig).
En in die medicijnen zat 'm nou volgens mij de kneep! (is mijn vermoeden)
Inderdaad goed werkzaam om vervelende bijwerkingen te verminderen, maar ik werd van één van die medicijnen ook zo depressief als een deur.
Kon alleen maar huilen, om het minste of geringste.
Dát was het moment dat ik toch maar maatschappelijk werk van het ziekenhuis heb ingeschakeld (wilde het eerst natuurlijk vooral zelf oplossen.....).
Helaas, ook hier was corona weer een spelbreker, want het contact mag alleen telefonisch. Terwijl ik juist het face to face met dit soort gesprekken fijn vind.
Maar goed, ik heb er wel wat aan. Het herinnert me aan mijn eigen valkuilen en ik mág af en toe verdrietig zijn. Het is gewoon een zwaar traject, wat het uiterste van je vergt, zowel lichamelijk als geestelijk.
Kortom, blij dat ik die stap toch gezet heb.
De afgelopen twee weken heb ik alleen die Taxol behandeling gekregen en de depressieve gevoelens namen godzijdank af!!!
Heel langzaam maakte de lusteloosheid plaats voor iets meer activiteit.
Nu moet ik nog leren doseren😉, het energielevel is en blijft laag.
Maar het gaat beter!
Had zelfs het initiatief genomen om me op te geven voor speciale oncologie fysiotherapie. Ik dacht daarmee twee vliegen in één klap te vangen. En je werkt onder deskundige begeleiding aan het verbeteren van je energie niveau én je hebt wat sociale contacten. Er zouden vier mensen in een groepje trainen.
Zoúden!! Want ook hier is nu geen sprake meer van.
De intake moest zelfs telefonisch, de groep is tot nader tijdstip opgeheven. Wel krijg ik binnenkort videolessen, maar ik had me toch een beetje verheugd op wat mensen om me heen.
Op advies van de fysiotherapeute ben ik nu op zoek naar een fiets home trainer
(wie oh wie heeft nog zo'n ding op zolder staan te verstoffen of misschien mag ik 'm tijdelijk lenen?). Tijdens het gewone fietsen ben ik vaak nog wat duizelig, niet echt handig in het verkeer.
Daarnaast de (logische) tips gekregen om mijn energie te doseren. Precies datgene wat ik vaak "vergeet". Niet op een "goede dag" 7 km wandelen en daarna totaal op apegapen liggen, maar liever 2x per dag een kleiner stukje. Tja, ik wéét het wel.......
Kortom, zeker in vergelijking met twee weken terug, voel ik me ietsies beter.
De bijwerkingen van de Taxol ( prikkelende handen en voeten en wat wat kortademigheid) worden niet erger, dus te doen.
Het enige wat ik echt heel graag terug zou willen, is mijn smaakvermogen!
Wat is dat vervelend zeg! Maar er is mij al gezegd dat het wel terugkomt, maar pas na de chemo's.
Voorlopig zit ik de rit uit. Net als iedereen de corona-rit uit moet zitten.
Uiteindelijk krabbelen we allemaal weer overeind. Vergt van ons allemaal veel geduld, laten we oog hebben voor de goede dingen die het ook brengt.
Zorg goed voor elkaar.
Ik ben superblij met mijn lieve Ton, nu mijn enige "life-line".
Wat zal het fijn zijn als de wereld zich hersteld heeft en iedereen de draad weer op kan pakken.
Mijn herstel zal waarschijnlijk ook nog wel een tijdje duren, daar moet ik "alleen" aan werken, maar de eenzaamheid zal verdreven zijn als corona onder controle is!

Ik vond dit een lastige blog, het is moeilijk om zulke verwarrende gedachten op "papier" te krijgen en de depri- gevoelens waren ook niet echt een bijdrage.
De inspiratie kwam ook pas afgelopen zondag nadat we Hiphop Stars 2020 hadden gekeken. Fien Vermeulen maakte indruk met haar optreden met het nummer " Het regent zonnestralen", over haar leven met en na de kanker.
https://www.youtube.com/watch?v=eU-tm4o-CUU&authuser=0

Lieverds, morgen gaat de Taxol er weer in en gaat mijn lijf weer hard aan het werk.
Het ga jullie goed, liefs Tan

Oponthoud, onderhoud en weer dóór!

Hallo allemaal,

Ik ben het een beetje kwijt wat ik wel of niet met jullie gedeeld heb.
Volgens mij had ik alleen via Facebook gemeld dat de chemo van woensdag 04 maart niet door ging.
Totaal onverwacht moet ik zeggen.
Vol goede moed hadden we de pré medicatie gehaald, ja ook van deze chemo variant kun je o.a misselijk worden.
Straks meer over dit nieuwe, nu nog onbekende chemo spook (misschien is 'ie wel heel lief voor me 🙏).
Maar goed, medicatie opgehaald, naar de afdeling, bedje toegewezen en het normale controleprogramma.
Bloeddruk OK, bloedwaardes OK (al is de HB te laag, maar die krijgt later z'n  eigen onderhoudsbeurt), nog even temperatuur opnemen.........
U heeft 39 graden, voelt u zich niet ziek?
Nee dus, voel me kiplekker.
Doek van m'n hoofd , kale koppie even lucht geven, nog een keer meten, maar het is en blijft 39!
En dan start het hele circus weer! Geen chemo, maar onderzoek.
Bloed afnemen, nog een keer want deze is voor op kweek, urine onderzoek, bloed uit picc- lijn.
Kortom, weer een middag zoet, maar uiteindelijk als laatsten van de zaal  onverrichter zake naar huis.
Wel met de afspraak dat ik me meld als ik vrijdag nog verhoging/ koorts heb.
Temperatuur was zeer wisselend, maar kwam helaas niet één keer onder de 38.5.
Met een 39 gr. op vrijdagochtend móest ik wel bellen. En wat ik al vermoedde, komt u maar naar het ziekenhuis voor onderzoek. Alles in mij verzette zich hier tegen! Dat wordt een herhaling van zetten, er is nét eergisteren al onderzocht, de boel staat op kweek.......waarom dan nu weer????
Na overleg met de oncoloog; iedere bloedafname is ook maar een momentopname, maar jij hebt de regie over je lichaam.........voelde ik me toch min of meer gedwongen om me toch maar te melden op de EHBO.
Dat is nl de plek waar alle disciplines vertegenwoordigt zijn.
Snel aangekleed, tas ingepakt en de bus richting Alkmaar gepakt.
Ton was aan het werk.
Alles herhaalde zich, dit keer met een verpleegkundige die nog niet zo prik vaardig was en het bloed mocht niet uit de picclijn, dusssssss 😵
Wel een fijne arts- assistent, zij probeerde er vaart achter te zetten en zij was en bleef mijn aanspreekpunt. En dat heb ik ook wel 's anders meegemaakt, dat je echt 30 keer je verhaal kon vertellen..... Zij regelde ook nog een chirurg die even naar mijn onderkantje kwam kijken, die was tenslotte enorm aangetast door een schimmelinfectie. Hmmmmm, gezamenlijk vonden ze het beter als er ook nog een gynaecoloog naar zou kijken.
Verder nog longfoto's en een hartfilmpje, nou toen waren we er wel zo'n beetje.
Aangezien ik toch heel lang zou moeten wachten, had die fijne meedenkende arts-assistent bedacht dat ik dan net zo goed vandaag al de bloedtransfusie kon krijgen. Dit om mijn HB gehalte op te krikken.
Gelukkig kon dat op mijn "eigen" afdeling 430, oncologie.
Naar boven en het feit dat je daar bekende gezichten ziet is fijn al houdt het ook in dat je er vrij frequent bent.
Kon nog net een broodje mee eten en "surprise surprise", daar was Ton opeens.
Had z'n werk bus met collega even op straat achter gelaten en kwam mij even gedag zeggen. Dat was superfijn!
Daarna op naar de gynaecoloog, wel weer lekker lang wachten, maar ja ik word er ook maar tussen gepropt. Gelukkig geen inwendig onderzoek. Vind ik normaal gesproken nooit erg, maar nu in deze staat ietwat "gevoelig". Ik kreeg een verdovend zalfje (hoera!!! had ik die maar eerder gehad) en in april of zo nodig eerder , wil ze me terug zien.
Op deze manier kom ik wel op alle afdelingen van het ziekenhuis.
Terug naar oncologie, daar lag een wattenstaafje op me te wachten. Yep, influenza(en wat later bleek) corona onderzoek.
Inmiddels was het bijna 16.00 uur en daar kwamen mijn zakjes bloed, 2 stuks.

Blijkt dat dus een hele lange inlooptijd te hebben, per zakje twee uur.
Dat zou een latertje worden.......aangezien ik nog steeds verhoging had, hield ik er nog altijd rekening mee dat ik moest blijven.
Dat hoefde uiteindelijk niet, maar ik mocht nog wel meegenieten van zo'n overheerlijke ziekenhuis maaltijd.......ieewkk!
Wat liggen doezelen, proberen wat TV te kijken, maar toch weer weg zakken.
Vermoeiend hoor zo'n ziekenhuis dag. Uiteindelijk klaar om 20.30 uur.
Gelukkig kon ik opgehaald worden, dankbaar 💖 daarvoor! Want nu met de bus terug was toch wel wat "armoedig" geweest.
Blij dat ik weer thuis was!!
De volgende dag kwam Ton gelukkig weer, de zon scheen, dus er op uit!
Op zich voelde ik me best redelijk, dus naar het Amsterdamse bos in de hoop dat de Japanse kersentuin al in bloei zou staan. Nog 1 á 2 weekjes geduld, maar sommige takken kwamen al uit.

Tot een echte wandeling kwam het niet, m'n benen wilden niet mee doen. Maar ik heb heerlijk op een bankje in de zon gezeten, terwijl Ton lekker met zijn fototoestel in de weer was. En welk één feest, daarna bij grand café De Bosbaan genoten van een cappuchino (dát was lang geleden! wel eerder geprobeerd maar nu smaakte íe ook). Toen durfde deze "deardevil" ook wel een broodje kroket aan.......en idem! Zo lekker!

Begin er inmiddels (of eindelijk?) achter te komen dat mijn aangetaste smaakpapillen het beste met hartig overweg kunnen. Zoet is een no go, hoe aantrekkelijk iets er ook uitziet (en voorheen was ik echt een zoetekauw!), bij één hapje haak ik al af......
Zondag was, helaas, weer letterlijk een vermoeiende dag. Nog een stukje proberen te wandelen in het Berger bos. Niet vooruit te branden, lood in de benen en ik werd gewoon duizelig. Dus languit, koud en rillerig op de bank.
Het is wat het is, probeer ik tegenwoordig maar te denken (valt niet mee hoor).
Gisteren (maandag) belde de oncoloog en wat ik eerlijk gezegd al verwachtte; er kwam niks uit alle kweken en onderzoeken. Ondanks het feit dat mijn temperatuur nog niet onder de 38.3 is geweest, gaan we er toch vanuit dat morgen de nieuwe chemo kan starten. 
Het gaat om de Carboplatin/ Paclitaxel variant. Duur 12 weken.
Deze kuur bestaat steeds uit een cyclus van drie.
De eerste dosis is een combinatie van beiden (waarbij de Carboplatin degene is die je in de smiezen moet houden).
De twee die daarna volgen bestaan alleen uit paclitaxel( oftewel Taxol, gemaakt uit taxusstruiken en daar hebben de meesten nagenoeg geen last van).
Al eerder tot de conclusie gekomen dat je garantie hebt tot de achterdeur, iedereen reageert anders. 
Ik houd me stil en wacht af........
Laat alles vanaf nu eerst maar 'es "volgens het boekje" verlopen, geen oponthoud en gekkigheid meer onderweg.
Vier keer drie is twaalf....... en dat is meer dan genoeg!

Liefs Tan