Epiloog

 Lieve allemaal,

Huh? Een blog? Ze was toch klaar, "uitgekankerd"?

Klopt, tenminste de behandelingen waren klaar, ik nog niet......

En nu voel ik toch de behoefte om dit blog toe te voegen.

Allereerst, sommigen weten het al; het feit dat de relatie met Ton deze periode niet heeft mogen overleven. Dat ligt zeker níet aan hem, maar gaandeweg het hele ziekteproces was er in mijn gevoel iets veranderd. Heb het lang aangekeken, maar het kwam niet meer terug. En dan kan je maar één ding doen en da's eerlijk blijven. Naar jezelf en naar de ander....... En daar wil ik het bij laten, we hebben er nu beiden vrede mee.

Nadat de laatste bestraling achter de rug was, kwam ik in een soort euforie terecht.

Het is KLAAR!!!!!!

En ik was niet te stuiten, dacht m'n oude leven weer zo op te kunnen pikken. Huisje opknappen, wandelen, fietsen, op bezoek bij mensen, shoppen, re- stylen, oppassen op Floor....verzin het maar.

Maar géén tijd/ rust voor een boek, een serie, een tijdschrift; voor herstellen. Ik was kortom ietwat op hol geslagen. En moe, moe, doodmoe, zo MOE dat ik niet eens meer kón slapen, in bed rolden de gedachtes over elkaar heen en was ik weer klaarwakker. En tóch maar doorgaan, ik ben tenslotte "klaar". Tot de dag dat de man met de hamer kwam, iets van 2 weken na de laatste bestraling. Later hoorde ik dat dit vaak het keerpunt is. Ik kón niet meer, lijf en geest zeiden "bekijk het maar" en pas toen kwam het besef dat ik iets moest veranderen.

Gelukkig heb ik via de Mammacare uit het ziekenhuis een psycholoog gespecialiseerd in oncologie patiënten, ontmoet. Zij helpt mij verder en dat ervaar ik als heel prettig. Je verhaal doen, je valkuilen be-/erkennen en vertellen hoe je probeert op te krabbelen. Naast een luisterend oor, kan zij hele goede tips geven. Want ja, het blijkt dat wat ik ervaar, voor 95 % van de kankerpatiënten "normaal" is. En aan wie spiegelde ik me? Juist aan die 5 % die fluitend hun oude leven weer oppikken.

Kortom, sinds een paar weken doseer ik mijn energie. Als je nagaat dat een bezoekje van iemand al energie vreet, dan kan ik daar van balen maar het ís gewoon zo. Accepteren Tan! En aangeven dat je het hartstikke leuk vind als er iemand komt, maar dat je van te voren aangeeft dat je dat maar een half uurtje trekt, hoe gezellig het ook is.

Belangrijk is ook om zgn. rustmomenten, net als activiteiten, te plannen. Qua conditie redde ik het al aardig, kon al best een stuk wandelen. Mijn energielek zat (en zit nog steeds) voornamelijk in een snel overprikkeld brein, geen focus, vergeetachtigheid en bar weinig concentratie. Ik heb m'n weerstand daartegen opgegeven en met (beginnend) resultaat! De meeste nachten breng ik niet meer wakend en draaiiend door, maar er zijn er al een aantal van ononderbroken slaap geweest! Zo fijn! 

Verder heb ik me maar op de yoga gestort (leve het internet), goed voor lichaam én geest. Daarnaast probeer ik zoveel mogelijk in het "NU" te leven. Het klinkt alsof ik al aardig op weg ben om zo'n geitenwollensokken "zweefteef" te worden, hahaha. Maar niets is minder waar! Het geeft me alleen meer rust en juist dát heeft mijn lijf nodig om te herstellen. Ik ging duidelijk te hard van stapel, denderde door en kwam keihard tot stilstand. Het valt niet mee om als "doener" deze leefstijl vast te houden, maar ook hier weer helpt de techniek een handje. Zowel de Mammacareverpleegkundige als de psycholoog kwamen met dezelfde tip; de nieuwe app "Untire", speciaal voor (ex) kankerpatiënten. Blijkbaar waren ze alle twee naar hetzelfde congres geweest ;). Via die app krijg ik dagelijks tips en oefeningen op diverse gebieden, heel fijn!

Ben er nog lang niet. Deze KGV, jaja het heeft zelfs een naam; Kanker Gerelateerde Vermoeidheid, is niet zomaar verdwenen. Kan wel een jaar overheen gaan (slik). Maar beter in kleine stapjes vooruit dan weer onderuit gaan. En als ik dan toch iets moois uit de kanker moet halen, dan is dit het. Leef NU, Liefde voor de mensen die om je geven, waardering en respect voor de natuur, al het moois dat er nog te ontdekken valt. En ja, daar ga ik enorm de tijd voor nemen. Aangezien ik nog lang niet van plan ben om dood te gaan, leef ik tegenwoordig via de DELA regel; "waarom wachten met iets moois zeggen als het ook vandaag kan". Zouden meer mensen moeten doen!

Tot slot, nog een klein stukje lichamelijke zooi. Zoals jullie misschien nog weten had ik na de operaties heel veel last van wondvocht. Nou, nu nog! Het is inmiddels kneiterhard geworden. M'n borst is heel compact, ribbelig van huid en  nog steeds pijnlijk. Helaas ontwikkelde er zich ook zo'n plek onder m'n oksel, al voelde die wel anders aan. Hij rolde meer én werd steeds groter. Het voelde hetzelfde als die tumor. IIIIEEEEK! Tóch maar aan de bel getrokken, kon direct weer in het ziekenhuis terecht (geweldig die NZW Alkmaar Mammacare) en ook de verpleegkundige vertrouwde het na onderzoek niet. Binnen no time lag ik weer op de echo tafel. In een soort déja-vu. Als het niet goed was, zouden ze direct weer puncties doen.......ik zag m'n geest al zweven. Maar Godzijdank, het is gewoon vochtopeenhoping, halleluja! Nu dus wekelijks naar de oedeem gespecialiseerde fysiotherapeute voor behandeling. Momenteel heeft ze me getaped om op die manier vocht af te voeren.

Marlies Dekkers; eat your heart out😂

Nou ja, zo staat het er zo'n beetje voor. Niet teveel in één keer willen, m'n eigen grenzen bewaken én aangeven! Accepteren en pas dan weer dóór. 

Vanmorgen heerlijk met mezelf en een podcast op m'n oren (ja inderdaad, zo'n "zweverige" over ademhalingstechnieken) gewandeld en dat doet me zó goed. Aangezien ik inmiddels best weer aardig wat kilometertjes aankan, kon ik ook nog wat Yentl & de Boer liedjes luisteren én ongegeneerd meezingen, want er was bijna niemand in het bos 😅

Deze wil ik tot slot met jullie delen; "Meemaken of niet"........er is nog zoveel te ontdekken en te proberen. Niet wachten, NU doen wat er op je "lijstje" staat, ík ga het zeker doen!

https://www.youtube.com/watch?v=8O4ZU_1QHrM

https://youtu.be/8O4ZU_1QHrM

Dag lieve allemaal, qua bloggen laat ik het hier nu écht bij! Dank voor al jullie aandacht. Pas goed op jezelf en elkaar, maar bovenal Love Rules, enne......"Ergens om de hoek wacht soms geluk......"

Liefs Tan

Klaar?!?!

Lieve volgers,

Blog 40!!!!!
Een mooi getal om mee af te ronden.
De laatste foto's zijn van de bestralingen, 3 weken dagelijks naar het ziekenhuis.
Ach, dan heb je wat te doen.
Gelukkig was één van de verpleegkundigen zo aardig om het e.e.a vast te leggen. Voor mezelf ook fijn, want pas toen kon ik de omgeving en de apparaten goed in me opnemen. En zo als altijd, als je iets maar vaak genoeg doet, dan wordt het routine.
Liggen op de bank, schuiven tot alle lijnen corresponderen met het stralingsgebied. Knijper op de neus, snorkel om te ademen in de mond en brilletje op de neus om op het scherm te kijken.
De dames verwijderen zich en het apparaat komt in actie. Adem in, knop indrukken, hou adem in, hou vast (=bestralen) en adem uit.....herhaal dat een stuk of 10 keer en je 20 minutenbestralingstijd is gevuld.

Geen centje pijn! Of het moet mijn arm zijn, de okselwond is nog uiterst gevoelig en juist die arm moet natuurlijk omhoog. 

De behandelingen zitten er op, wat nog niet wil zeggen dat ik klaar ben met de kanker.
Er volgt nog een periode van controles en niet geheel onbelangrijk; weer opkrabbelen, zowel lichamelijk als geestelijk. 

En heel misschien nog een hersteloperatie, want m'n borst is er nog steeds niet best aan toe.
Het is waar, kanker verandert je leven!

Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen maanden in een draaimolen ben gezet, die is heel hard aangeduwd, ik heb oeverloze rondjes gedraaid en nu wordt ik eruit gegooid, op eigen benen....
Draaiierig en nog wat onvast op de benen moet ik mijn weg weer vinden.
Dit verwoordt nog het meest het gevoel wat ik nu ervaar.
De blijdschap dat de kanker weg is, ervaar ik nog niet. En gek genoeg opluchting ook nog niet. Ik denk dat 't komt omdat ik het vertrouwen in mijn lijf kwijt ben geraakt. Mijn leven vóór de kanker kende natuurlijk ook z'n hoogte- en dieptepunten, maar m'n lijf dééd het altijd gewoon. En zomaar opeens verander je van een gewone sportieve vrouw tot een zieke, uit d'r kracht geslagen persoon. En dat doet wat met je.
Dát hebben jullie allemaal aardig kunnen volgen via deze blog.

Het "boek" dat jullie (gelukkig) altijd even terzijde konden leggen, ging voor mij ten alle tijden door. En ook nu is het nog niet "uit".
Maar ik denk dat het wél een mooi moment is om deze blogs te stoppen.
Ik vervolg mijn reis en hoop enorm in de toekomst weer de "oude Tan" te worden.
Daar hoort dan bovenal het vertrouwen in mijn lijf bij, mijn mind resetten, lichamelijke conditie opbouwen, weer meedoen aan de "gewone wereld" en op termijn ook mijn werk weer oppakken.

Helaas, helaas, helaas, denk dat we allemaal gehoopt hadden dat de corona wel overgewaaid zou zijn. Waar ik aanvankelijk dacht dat 't niet erg was in combinatie met kanker, heb ik achteraf toch moeten concluderen dat het uiterst zwaar was. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld, miste als mens, maar ook als kankerpatiënt, de aanrakingen, de knuffels, troostende schouders en het face-to-face je verhaal kwijt kunnen, enorm. Het kringetje werd wel érg klein.
Het zal nog wel een tijd zo blijven.......
Maar ik hoop dat ik straks weer dusdanig fit ben om de sociale contacten, met de passende 1,5 meter, toch weer aan te gaan.

Nu ben ik nog snel "overprikkeld", concentratie zero en snel uit balans.

Dag afdeling radiotherapie, tot nooit weer ziens!

Als je daarna bij je koffie een gelukspoppetje krijgt,
 móet dat toch wel een goed teken zijn

Ik sluit een bizarre periode af en eerlijk gezegd, ik ben best een beetje bang voor de toekomst........

Maar de hoop blijft altijd overeind om er sterker uit te komen; het leven NA de kanker wacht op me!!!

En tot slot; dank aan alle kaart-stuurders en trouwe oppep- app'ers 😘, je weet niet half hoe goed dat heeft gedaan!!!

Het gaat jullie goed.
Liefs Tan

En dóór.......

Hallo allemaal,

Deze blogserie loop al tegen de 40e editie aan......kan me voorstellen dat jullie inmiddels deze kankerverhalen een beetje zat zijn, maar het is nog steeds mijn realiteit!

Inmiddels wat nieuwe feitjes;

- Hart MRI was helemaal in orde! De klachten kwamen dus "gewoon" voort uit de chemo behandelingen. Goed spul.....

- Tweede operatie ligt inmiddels ook al een week achter me,

- Het toen weggenomen weefsel is in orde bevonden!!!

Dus dóór!!!

Vanmiddag mag ik me opnieuw melden bij de radioloog- oncoloog om de bestralingslijnen wederom uit te zetten. Je weet nog uit een vorig blog? Hiawatha gaat weer op oorlogspad. De laatste behandeling om ervoor te zorgen dat die kankercellen voorgoed verdwijnen!!

Nou heb ik m'n twijfels of het gebied al bestralingsbestendig is.......

Jaja, ik weet het, geen prettige aanblik. Maar ja het is dan ook geen grote-teen-kanker......

Niet dat ik me ooit "Centerfold-waardig"vond, ik was toch altijd trots op mijn vriendinnen (zoals collega-vriendin J. ze noemt ).

Ze hebben in de bijna 58 jaar op deze aardbodem een hoop meegemaakt.

Er is op dit moment weinig van over, maar ze is er nog!

Ik zal ooit m'n littekens met trots dragen, maar voorlopig doet het gewoon nog zeer. De okselplek die voor de 2e keer geopereerd is, nog het minst. Mijn borst met de verdwenen tepel (leuke boektitel😂) die hindert me na anderhalve maand nog het meest. Die operatie was 30 juni en nog steeds is het hard, raar verfrommeld en verkleurd.

Iedere beweging of activiteit moet ik bezuren met pijn, grrrrrr.

Daarnaast is na de 2e operatie de achterkant van mijn bovenarm gevoelloos. Dit kán nog overgaan.

Afijn, ik met mijn lekenverstand vraag me af of "mijn vriendin" in deze toestand de bestraling aan kan.

W'll see.

Zoals gezegd vanmiddag naar de radioloog en maandag (omdat ik dat wil!) nog een afspraak met de chirurg. Ik wil dat zij er ook nog naar kijkt. Niks telefonisch consult! Zoveel heb ik de afgelopen periode dan wel weer geleerd, opkomen voor jezelf!

Was btw ook het geval bij het plaatsen van het metalen draadje vorige week.

Ik stond deze keer op een verdoving vooraf, reactie van de verpleegkundige;

"oh, maar dat doen we toch altijd"......?!?!?!

Blijkt dat ze bij die behandeling onder de echo niet verdoven en onder de CTscan wél. Why????? Heb dat neergelegd bij de Mammacare, zij vonden het ook raar en bespreken het in een volgend overleg.

OK, samenvattend; na een klein oponthoud gaan we vol goede moed op weg naar de voltooiing van de behandeling.

Eerlijk is eerlijk, het valt me lang niet altijd mee om positief te blijven.

Kanker maakt je heel klein, nietig en alleen......

Maar om maar weer positief te eindigen, na mijn dip klauter ik weer omhoog.

Gister liep ik in de motregen door het duin van Egmond Binnen en voilá, hoe symbolisch, achter de heuvel scheen de zon!

Liefs Tan

Zijpaadje.....

 Hallo allemaal,

Inmiddels vanuit m'n "loopgraven" verplaatst naar mijn heerlijke achtertuin.Daarnaast heb ik gelukkig genoeg energie om te klussen in het huis én om mijn nieuwe fiets in te rijden en kan ik op die manier m'n tijd wat invullen (had in de afgelopen periode ook nuttig door kunnen komen door bijvoorbeeld vloeiend Spaans te leren, maar op de e.o.a. manier stond m'n kop daar niet naar 😂). Fysiek bezig zijn geeft mij de juiste afleiding.

Dus met één tiet in de hand door het ganse land......nou ja,de omgeving. Die borst doet nog best zeer ondanks dat er vocht uitgehaald is. Maar geen reden tot zorg aldus de verpleegkundigen van de mammacare. Ik mag dan ook ongelimiteerd op de pedalen. Kom mooie plekjes tegen in de ongeveer 30 km actieradius in de buurt. Dan heb ik het ook wel weer gehad.

Maar goed, tot zover de pret. Aangezien er aan het begin van deze hele expeditie op een CTscan ook een vlekje op mijn long was ontdekt, vond de oncoloog het nu tijd voor een check-up. Dus vorige week dinsdag mocht ik de scan weer in. De uitslag was, tja hoe zal ik het zeggen, weinig verhelderend. Het "vlekje" zit er nog steeds en onveranderd qua grootte. Volgens de oncoloog geen kanker, tenminste geen snelgroeiend, anders had 'ie het loodje wel gelegd tijdens de chemo's. Wat dan wel?????, was natuurlijk mijn vraag. Om in zijn eigen vakgebied oncologie te blijven, kán het een langzaam groeiende tumor zijn, of toch wat anders. Daarvoor moet hij te rade gaan bij zijn collega's van de longafdeling.

Zucht!!!!!

Voorlopig probeer ik dit te parkeren en ga ik er vanuit dat het totaal wat anders is. Eerst de operatie van mijn oksel, op zoek naar de marker en weghalen van omliggend weefsel. Daarna zien we weer verder........

Donderdag de 13e a.s. eerst mijn favoriete onderdeel; het plaatsen van het metalen draadje en vrijdag de operatie.

Zo, jullie zijn weer "bij". Voor iedereen die weer aan het werk is; succes met deze hitte!!! Ik doe nog een rondje richting strand ;)

Enne.......1 voordeel voor mij bij deze temperaturen; m'n "kapsel", kan het aanraden! 😃

Liefs Tan

Hiawatha terug in de loopgraven.....

Hallo allemaal,

Had niet verwacht al zo snel bij jullie terug te zijn......

Helaas dus wel.

Waar Hiawatha vorige blog nog klaar was om op oorlogspad te gaan, nu tijdelijk de loopgraven in.

Vanmiddag ging ik naar het ziekenhuis omdat ik tóch geen goed gevoel had over die gespannen borst. Hij ging er steeds vreemder uitzien, deed meer pijn, rare verkleuringen en weer vochtverlies.

Dus mijn gevoel van "een zeur" te zijn toch maar opzij gezet en een afspraak gemaakt. NB. deze "zeurgevoelens" werden op de mammacare direct de kop ingedrukt.

Zowel arts als verpleegkundige hadden zoiets van "dat moet niet fijn voelen" itt de radioloog (man), die de mening had dat het vanzelf wel over zou gaan.

Gelukkig voelden deze vrouwen precies aan wat ik ervaarde.

Kortom, via de hechting 6 spuiten eruit gehaald.

Ik zette me al schrap voor pijn, maar dat stuk borst is gevoelloos.

In dit geval prettig dus!

Voor de zekerheid wordt er van dat vocht nog wat op kweek gezet.

Ik kon m'n tranen weer drogen, en weer dóór.....dacht ik.

Arts/ chirurg wilde eerst nog een dilemma met bespreken, aangekaart door de radioloog en zojuist besproken in het MDO.

Ik zou gebeld worden, maar nu ik er toch was.....

De radioloog wil exact weten welk gebied hij moet bestralen en hoe kleiner dat gebied, hoe beter natuurlijk.

Op de toen gemaakte CTscan zag hij de achter gebleven marker.

En waar men vorige keer de theorie hanteerde dat zo'n stukje chirurgisch staal geen kwaad kan, hield hij er een andere mening op na.

Hij wil zéker weten of dat gebiedje rond de marker kankervrij is en wel of niet bestraald moet worden.

Betekent; marker en omliggend weefsel verwijderen tijdens nieuwe operatie.

Nieuwe operatie betekent dat ze die marker weer duidelijk moeten traceren en ja hoor, waar ik m'n geest al zag zweven: er moet weer zo'n k*t draadje geplaatst worden.

Hier zakte me écht even de moed in de schoenen.

"Kan er niet gewoon alleen geopereerd worden? Breng mij in slaap en wroet net zolang totdat jullie dat klere ding hebben gevonden".

Nope, geen goed idee.

Wát er nou de vorige keer niet helemaal goed is gedaan, snapte ik eenmaal thuis aangekomen, ook niet echt.

Draadje vorige keer verkeerd geplaatst? Naast de marker geprikt? Hoewel je het bijna niet durft te denken.....onkundige chirurg? 

Nou ja, maakt nu ook niet uit. Feit ligt er, dat mijn oksel opnieuw geopereerd moet worden.

Direct door naar afdeling echografie. Helaas middels deze techniek was die kl...marker niet duidelijk genoeg te traceren. Volgende week (hopelijk) verder zoeken via de CTscan én plaatsing van dat draadje.

De vorige keer vond ik dat echt een vreselijke behandeling. Besproken met arts/chirurg en ik krijg nu een morfine-achtige pijnstiller (joepie!!!!) en heb ook laten vastleggen dat we het dit keer niets eens gaan probéren zonder verdoving.

Bestralingen die dinsdag zouden starten worden uitgesteld.

Heel verhaal weer, ben dr maar mooi klaar mee. 

Waar ik me vorige week nog heel sterk, krachtig en hoopvol voelde, is dat nu ver te zoeken.

Daarom post in deze blog de foto's die afgelopen dinsdag gemaakt zijn door oud- collega Menno Bonkenburg van Portret19.

Ik had al eerder voor zijn lens gestaan, dus durfde hem het vertrouwen te geven.

En wát een leuke middag en dito foto's!!!

Ben echt geen Johnny the Selfkicker, maar ik wilde tóch een herinnering aan deze periode.

En wees nou eerlijk, hoe blij ik ook met mijn huidige stekeltjes ben, het zou geen vrijwillige coupe zijn.

Ik wil ze met jullie delen en hoop de kracht en de hoop weer terug te vinden.

Laat mij na deze onverwachte teleurstelling maar even een paar dagen in mijn loopgraven. Ik kom er ongetwijfeld weer uit, maar nú even niet!

Toch veel liefs, Tan

Hiawatha op oorlogspad

Lieve allemaal,

Daar ben ik weer met de normale blog dit keer.

De vorige keer dat ik jullie berichtte had ik het geduld niet om een blog te maken.

Het goede nieuws móest er direct via de app uit!

Natuurlijk is het heel fijn dat er geen verdere kankercellen zijn gevonden, maar ik ben nog niet klaar.

De bestraling komt eraan. Ter voorbereiding vanmorgen naar het ziekenhuis, afdeling radiotherapie.

Eerst een gesprek met de arts; aardige man, lekker direct, ik hou daar wel van.

Hij gaf uitleg over wat me te wachten staat, nl. 3 weken dagelijks bestralen (m.u.v. de weekenden, dan ben ik vrij).

Die 3 weken vallen mij heel erg mee, ik hield rekening met 5.

Ook vertelde hij me het e.e.a. over (ja hoor, daar zijn ze weer....) bijwerkingen.

Ik schijn er patent op te hebben, maar vooralsnog trek ik me er niks van aan en ga er blanco in.

Er volgde nog een lichamelijk onderzoek en daar was ik dit keer heel blij mee.

De arts kon mooi bekijken of mijn borst wel bestralings- klaar was.

Want hoewel de operatie inmiddels 4 weken geleden is, had ik vorige week toch een heel vreemd akkefietje.

M'n borst voelde al wat zwaar en gevoelig, maar je denkt dat zoiets erbij hoort.

Ik was lekker bezig met m'n verfklusjes (ik had géén restricties gekregen, mocht gewoon alles doen) totdat ik opeens in een plas nattigheid stond. IIIIEEEEK!

Ik nog voelen of ik niet in m'n broek gepiest had (ja, lach maar), maar het stroomde uit mijn borst. Het gutste uit de hechting. Ik schrok me rot, wat is dít nou weer?

Handdoek gepakt, binnen no-time doorweekt, en op zoek naar het telefoonnummer van de Mammacare. Het was 16.45 uur en de receptie was al dicht. Verpleegafdeling oncologie dan maar; ook niet! 

Ehhhhh, wie nu? Thuiszorg, die nam wel op. Zij wist te vertellen dat het waarschijnlijk wondvocht was, wat normaal gesproken zich een uitweg binnen je lichaam zoekt. Vroeger kreeg je een drain, maar dat wordt niet meer toegepast.

Op haar advies de spoedeisende hulp gebeld, die het overigens ook niet wisten, maar iemand met verstand van zaken probeerden te vinden.

Ondertussen ik naar boven, drup drup guts, alles onder de smurrie. Maar een beetje gewassen en op zoek naar verbandmiddelen. Gelukkig belde er toen een voor mij bekende verpleegkundige; ik hoefde me niet ongerust te maken.

Stap maar onder de douche en probeer de borst maar zachtjes leeg te duwen. Mocht het niet stoppen dan vanavond toch komen.......

Afijn, je snapt Tanja bibberdebibber onder de douche. Daarna verbandje aangelegd, doek erom heen en bijkomen. Godzijdank was het om 20.00 gestopt! Zucht.

De dag erna had mijn borst een kuil ipv een bobbel. In de loop van de week vulde die kuil zich wel weer aardig, maar ik was er niet gerust op.

Naarmate de dagen vorderden nam de druk weer toe. Voelde en voelt nog steeds niet fijn.

Gelukkig was de arts van vanmorgen niet alleen radioloog, maar ook oncoloog. Dus op mijn vraag of de bestraling wel doorgang kan vinden met zo'n dikke opgezette tiet, antwoordde hij "zolang je geen koorts krijgt, het niet nog meer verkleurt en niet nog dikker wordt". Die bestraling moet sowieso starten en we zien je dan dagelijks dus kunnen het goed in de gaten houden. OK, kom maar op!

Eerst nog een CTscan en de belijning aanbrengen.

Deze Indiaan-op-oorlogspad kleurtjes worden aangebracht terwijl je in de juiste houding onder de CT scan ligt. Dit om ervoor te zorgen dat je bij alle bestralingen iedere keer exact hetzelfde ligt. Daarnaast nog 3 tatoeage plekjes aangebracht.

Eerst geoefend met de snorkel, ja echt, ik verzin het niet! Omdat het mijn linkerborst betreft zit je dichtbij longen en hart. De straling komt, (als ik het goed onthouden heb) zodra ik mijn adem inhoud. Ik krijg een knijper op mijn neus, adem dus door de snorkel in en uit, op een scherm kan ik dat zien,krijg een knop in mijn handen en zodra ik een seintje krijg houd ik mijn adem in (het langste was 40 seconden) daarna mag je de knop loslaten en weer gewoon doorademen. Dat herhaalt zich dan tig keer.

Nou, al met al goed te doen.

Stukken beter dan de hart MRI van vorige week. Zal daar niet te lang over uitweiden, maar vooral de voorbereiding was ruk! Door de chemo zijn mijn vaten aangetast en ben ik lastig te prikken. Rechts gaat nog, dus dat infuus tbv de contrastvloeistof, zat er zo in. Maar moest nog een 2e infuus op links voor een goedje dat je hart expres op hol doet slaan, alles voor een goed plaatje ;)

Na 6 keer op het laborantenkamertje zonder resultaat, over naar de MRI ruimte waar een collega het wel even zou doen. Afijn, na ettelijke pogingen, toch maar dat 2e infuus ook op rechts. Jaja, je maakt nog es wat mee als je kanker hebt.....

Uitslag MRI de 13e.

Maar nu focus op bestraling, hoor je Mevrouw Stemband al? "De laatste rónde"!!!

Helaas pindakaas, weer geen zon voor Tanja, en zeker tot een jaar (!) na de bestraling. Door de bestraling gaat al roodheid ontstaan, da's dus genoeg.

Ik heb me er al bij neergelegd. Ben allang blij met m'n terugkerende haar en het feit dat mijn smaakvermogen zo goed als terug is. Al kreeg ik te horen dat dát ook weer kan verdwijnen..........

We gaan het allemaal wel weer zien.

Jullie zijn weer volledig op de hoogte.

Ik klus, zolang de bestralingsmoeheid niet optreedt, lekker verder in mijn huisje.

De buitenbeits staat al klaar, mooi werkje in de schaduw.

Júllie wens ik natuurlijk wel heel veel zon.

Geniet van elkaar en het leven.

Enne.......mocht je es in de buurt zijn......op 1,5 meter kun je best gezellig kletsen.

Veel liefs Tan

Nog niks

Hoi, vervolg op uitslag voorstadia gevonden:

De dames en heren pathologen uit de academische wereld weten na een week ook niet of dit te behandelen is en vooral hoe.

Zojuist na een zenuwslopende dag, met deze mededeling gebeld.

Nu gaan ze de eerdere biopten vergelijken met dit weefsel.

Kortom, nog langer wachten! 

Ik baal enorm....en da's zacht uitgedrukt.

Hoop snel met verder  (goed🤞🙏) nieuws te komen.

Liefs Tan